Decyzja o wyjeździe do Flores była dość spontaniczną decyzją podjętą w ostatniej chwili, pod wpływem emocji, ponieważ moja droga przyjaciółka, którą niedawno poznałam na Jawie, zaprosiła mnie, żebym towarzyszył jej przez ostatnie dwa dni jej podróży po Flores. Podjęcie decyzji nie zajęło mi dużo czasu i kiedy siedziałem na schodach mojej kwatery prywatnej w Canggu, rozczarowany, że tak popularne miejsce na Bali może być tak zachodnie, nieautentyczne i za drogie, skorzystałem ze Skyscanner i od razu zarezerwowałem lot z Denpasar do Labuan Bajo, głównego miasta Parku Narodowego Komodo na północy wyspy.
Po kilku dniach w Labuan Bajo i epickiej przygodzie za oceanem, podczas której udało mi się przekonać, czy smoki z Komodo są naprawdę takie straszne i leniwe 😀, byłem gotowy, aby pójść niepokonaną ścieżką i wyruszyć na poszukiwanie najpopularniejszej tradycyjnej wioski na wyspie, zwanej Wae Rebo.
Uważa się, że tradycyjne wioski to jedyne miejsca, w których nadal można spotkać rdzenną ludność mieszkającą w tych samych domach, uprawiającą te same rośliny i przeżywającą w ten sam sposób, jak wiele lat temu. Fascynowała mnie sama idea rozmowy z kimś, kto prowadzi życie tak niewiarygodnie i niezwykle odległe od tego, jakie prowadzimy na Zachodzie. Nie miałam pojęcia, co znajdę, kogo spotkam i jak dobrze lub źle zostanę przyjęta przez tych ludzi.
Widząc, jak autentyczna i pomocna była większość Indonezyjczyków, z którymi już się spotkałem, nie byłem w najmniejszym stopniu przygotowany na to, co miało nadejść!
W Labuan Bajo, poza popularną wycieczką do Komodo, miejscowi chętnie sprzedawali drogie pakiety grupowe, aby odwiedzić Wae Rebo, jedyną tradycyjną wioskę, która, jak wkrótce potem odkryłem, została dotknięta turystyką w najbardziej niewyobrażalny sposób. Kiedy lokalni sprzedawcy krzyczeli za mną „Wae Rebo, panno, Wae Rebo”, wiedziałem, że muszę skreślić to miejsce z listy, ale do cholery, byłem ciekawy. Co było takiego wyjątkowego w tym miejscu, że miejscowi tak bardzo na niego naciskali? Czy było to kolejne oszustwo, od którego musiałem się trzymać z daleka?
Bez względu na to, czy miałem pojechać do Wae Rebo, czy nie, byłem w 100% pewien, że na pewno nie pojadę na wycieczkę grupową, ale zrobię to na własnych warunkach.
Spis treści
Jak dostać się do Wae Rebo
Aby samodzielnie zwiedzać Flores (szczególnie kobiety), potrzebne są duże, zwinne i trudne do złamania piłki 😀 I o to mi chodzi! Poza głównymi atrakcjami turystycznymi, tj. Labuan Bajo (dla Komodo) i Ende/ Moni (dla Kelimutu), spotkanie innego turysty jest tak samo powszechne, jak smoka z Komodo, który w godzinach polowania stoi przed padliną i nie szaleje, żeby ją rozszarpać na kawałki LOL! Myślę, że rozumiesz obraz.
Ale mimo to, w noc poprzedzającą planowany wyjazd mojego przyjaciela z wyspy, wpadłem na miejscowego, który miał 7-osobowy samochód i oferował podwózkę ludzi do różnych punktów na wyspie na południe od Labuan Bajo. Najpopularniejsze były Ruteng i Bajawa, ponieważ były najbliżej położonymi większymi miastami.
Więc po długich targach w sprawie ceny umówiłem się z tym samym facetem, aby następnego ranka odebrał mnie z mojej rodziny goszczącej i podwiózł do Ruteng za około 80 tys. IDR za mniej więcej 5-godzinną podróż.
Znalezienie kogoś, kto zawiezie Cię z Labuan Bajo do Ruteng jest tak proste, jak znalezienie ryżu w menu lokalnego warunga, ale w zależności od sezonie (i liczbie turystów w tym czasie), być może będziesz musiał zaciekle się targować, aby obniżyć cenę do czegoś bardziej rozsądnego.
Kiedy dotarłem do Ruteng, ucieszyłem się, gdy w hostelu powitała mnie urocza dziewczyna, przekazując mi najserdeczniejsze słowa: „Dobry wieczór, pani Marchela”. Słyszałem od kilku dni. Właściwie byłem zszokowany zarówno jej życzliwością, jak i formalnością. Nikt wyraźnie młodszy ode mnie nie zwracał się do mnie per „panno Marchela”, więc jakoś to utkwiło mi w pamięci.
Po krótkiej pogawędce musiałem jak najlepiej skorzystać z gościnności mojego gospodarza, tak jak to się dzieje w miejscu, gdzie prawie nikt nie mówi po angielsku, więc od razu przeszedłem do sedna: „Jak mogę się dostać do Wae Rebo?”&8221; – zapytałem.
Myślała, że zwariowałem 😀 ! Z Ruteng chciałem wypożyczyć hulajnogę i pojechać aż do bazy Wae Rebo, nie mając pojęcia, jaka jest droga, czy w ogóle jest droga A i ile czasu zajmie dotarcie tam. Musiałem przejść przez kilka mniejszych uliczek i szczerze mówiąc, byłem przekonany, że nie będzie tam nawet asfaltu. Ale było mi to obojętne 😀 Gdyby było to możliwe, zrobiłabym to! Tak wcześnie następnego dnia dziewczyna z mojego hostelu załatwiła mi odbiór skutera z miejsca znajdującego się zaledwie kilka przecznic dalej, żebym mógł wyruszyć w moją szaloną 3-godzinną przejażdżkę w poszukiwaniu Wae Robe.
Mój plan był trochę szalony, ale także niezwykle ekscytujący, niektórzy powiedzieliby, że całkowicie nierealny! Chciałem rozpocząć od razu po odbiorze hulajnogi około 7 rano, pojechać do Denge, które jest bazą wypadową dla wędrówki Wae Rebo, wędrować przez 2 godziny w górę i 2 godziny w dół, a następnie tego samego dnia wrócić do Ruteng. Wiem, o czym myślisz w tym momencie? Ta dziewczyna jest maaaaaad! Teraz jestem i na pewno byłem wtedy 😀
Jazda na rowerze do Denge
Czasami szczerze myślę, że mam szczęście, które muszę chronić, jakby to była jedyna rzecz, na której mogę się oprzeć. Muszę przyznać, że w ogóle nie martwiłem się jazdą, ale myśl o wyruszeniu do dżungli i przebyciu tej wędrówki zupełnie samodzielnie, w tajemnicy przyprawiła mnie o gęsią skórkę. Trzeba trochę czasu, żeby mnie przestraszyć, ale w tym momencie usłyszałem zbyt wiele horrorów o pijawkach i przerażających spotkaniach z wężami, które sprawiały, że moje serce stawało się coraz cięższe nawet na samą myśl o możliwym spotkaniu. Można mnie nazwać kurą, ale kiedy gospodarz powiedział mi, że w hostelu jest Holenderka (jedna z kilku osób, które nocowały tam tej nocy), wiedziałem, że muszę ją przekonać, żeby do mnie dołączyła. Nie było innego sposobu, aby samotnie przemierzyć dżunglę, skoro prawdopodobieństwo zobaczenia na trasie innych turystów było tak samo małe, jak ryzyko, że udasz się do Indonezji w środku pory deszczowej i nie spadnie ani jedna kropla deszczu.
Nazwij mnie szalenie szczęśliwym, ale nigdy, nawet w najśmielszych scenariuszach, które nie przechodziły mi przez głowę tej nocy, nie pomyślałem, że spotkam tego dnia Malou ̵ teraz jedna z moich najdroższych przyjaciółek i dziewczyna tak szalona, że można by pomyśleć, że jesteśmy siostrami przygód czy coś. Więc była W! I tak wyruszyliśmy w najbardziej wyboistą, najstraszniejszą, najbardziej malowniczą i najbardziej asfaltową podróż, jaką kiedykolwiek odbyłem podczas moich 3 miesięcy w Azji Południowo-Wschodniej.
Jechaliśmy całymi milami, skacząc od dziury do dziury, jadąc od lewej do prawej w desperackich wysiłkach, aby zdecydować, który z wielu nierówności sprawi przyjemność posiniaczeniu naszych tyłków 😀 Mijały nas duże ciężarówki załadowane ryżem, zapasami i ludźmi, kołysząc się tak samo od lewej do prawej, tak jak my, przez co jazda z prędkością przekraczającą 20 km/h była niewyobrażalna i absolutnie lekkomyślna. Zajęło nam to znacznie więcej niż przewidywane 2,5 godziny, ale sceneria wokół nas była tak oszałamiająca, że nie mogliśmy po prostu przejechać obok i nie zatrzymać się na zdjęcie. Tak też zrobiliśmy kilka razy.
Od czasu do czasu zatrzymywaliśmy się na paliwo i przekąski, oba sprzedawane przez miejscowe panie na poboczu drogi. Pamiętam, jak kręciłem głową we wszystkich kierunkach, starając się nie przegapić ani jednej krowy koszącej pola, pól ryżowych wysysających słońce lub górskiego wzgórza wypełniającego tło. Droga nie przypominała niczego, co kiedykolwiek wcześniej widziałem. W tym momencie wiedziałem, że czymkolwiek okaże się Wae Rebo, ta przejażdżka BYŁA powodem, dla którego nazwałem tę podróż NIEZAPOMNIANĄ i wartą powtarzania.
Wędrówka z Denge do Wae Rebo
Po prawie 4 godzinach jazdy w końcu dotarliśmy do Denge. Skorzystaliśmy z Maps.me, aby skierować nas do miejsca, umieszczając „SDK Denge”; w wyszukiwarce, ale kiedy tam dotarliśmy, okazało się, że tak naprawdę moglibyśmy podjechać kawałek dalej przed rozpoczęciem wędrówki. W tym miejscu szliśmy na skróty, bojąc się, że będziemy musieli jechać po ciemku lub, co gorsza, spać na wsi.
Tak jak w przypadku każdego maratonu kilkaset metrów przed metą jest najbardziej wyczerpujących, tak i ostatnie 10 minut jazdy z SDK Denge do samego początku wędrówki było najbardziej przerażającym etapem wycieczki. Było błotniście, a nierówności były tak ogromne, że myślałem, że mój skuter nigdy sobie nie poradzi. Utknęłam w błocie i poczułam się tak bezradna, że dosłownie byłam o krok od łez. Jechaliśmy tak długo po tak gównianej drodze, a teraz TO?! Po prostu nie mogłem tego znieść. Nie sądziłem, że ten cholerny skuter może to wytrzymać, co właściwie mnie najbardziej niepokoiło.
Uprzejmy miejscowy zauważył, że usiłuję wyciągnąć hulajnogę z jednej z błotnistych dziur, w których wylądował mój zgniły skuter, gotowy wpaść w kawałek, i serdecznie zaproponował, że podjedzie nim zaledwie kilka metrów w górę. Do dziś nie sądzę, że byłbym w stanie dojechać hulajnogą do końca ścieżki bez pomocy tego człowieka. Na szczęście tam był!!
W ten sposób dotarliśmy na początek szlaku pieszego, gotowi przemęczyć się w poszukiwaniu Wae Rebo. Rzeczywista wędrówka nie była jednak taka, jak myślałem. Myślałem, że będzie pełno turystów przeciskających się na wąskiej ścieżce turystycznej, a mimo to nie widzieliśmy nikogo, tylko okazjonalnie miejscowych, ale nawet tych spotkań było na pewno mniej niż 5. Myślałem, że będzie gorąco, ale było całkiem fajnie, co rekompensowało całkiem przyjemną wędrówkę. Było jednak ślisko, więc czasami musieliśmy przerywać palącą rozmowę, aby upewnić się, że jesteśmy wystarczająco skoncentrowani.
Nie widzieliśmy żadnych przerażających owadów, pająków ani tajemniczych pijawek (na szczęście). Prawdę mówiąc, była to piękna wędrówka pośrodku bujnej dżungli. Jednak faktyczna ścieżka do wioski była tak jasna, że nie mogliśmy się zgubić, nawet gdybyśmy chcieli. Po około 2 godzinach spaceru, rozmów i uważania na węże spadające z drzew 😀, dotarliśmy!
Zwiedzanie Wae Rebo
Kiedy dotarliśmy do Wae Rebo, było szczególnie pochmurno. Jednak wyraźnie widzieliśmy okrągłe domy w kształcie stożka, kryte strzechą. Wyglądały tak jak na zdjęciach, proste, a jednocześnie piękne i niepowtarzalne!
Niestety jedyną piękną rzeczą w tym miejscu były domy. Przywitał nas pozornie sympatyczny mężczyzna, który od razu poprosił nas o uiszczenie wpisowego w wysokości 250 tys. IDR. Nie do końca rozumiałem, za co będziemy płacić. Tego dnia nie odbywały się żadne uroczystości, nie chcieliśmy spać w wiosce, co większość turystów robi i za co oczywiście płaci. W wiosce było dosłownie około 10 domów, z których wszystkie mogliśmy już zobaczyć, więc po prostu nie mogliśmy zrozumieć, za co chcą, żebyśmy tyle zapłacili.
W tym momencie wyraźnie widzieliśmy, że ten sam mężczyzna, który właśnie nas ładnie przywitał, całkowicie zmienił się w najbardziej wrogą i wściekłą wersję siebie. Poprosił nas o natychmiastowe opuszczenie! Kończyła się nam woda i głodowaliśmy, ponieważ spodziewaliśmy się, że w wiosce przygotujemy prosty lunch, więc grzecznie zapytaliśmy, czy możemy przynajmniej mieć i oczywiście zapłacić za jedzenie i wodę, zanim z szacunkiem opuścimy to miejsce.
Kolejne złośliwe „Wyjdź teraz” został w nas rzucony i w tym momencie szczerze zaczęliśmy się obawiać, że ten człowiek poważnie zmusi nas fizycznie do wyjścia, jeśli natychmiast się stąd nie wydostaniemy.
Byłem zszokowany, bardzo rozczarowany i oburzony. Nie mogłem w to uwierzyć. Wieś zwana „tradycyjną” było niczym innym jak czystym zarabianiem pieniędzy, przekształconym przez machinę turystyczną, ze społecznością ludzi, którzy widzą znaki dolara na czole każdego obcokrajowca, próbującego zrobić kilka kroków dalej w stronę swoich „rdzennych mieszkańców”; koło. To było szalone! Dzieciaki bawiły się piłką nożną, miały boisko i w ogóle nie czułem się, jakbyśmy trafili do tradycyjnej wioski. Cała atmosfera była tak szalona, że nie chciałam spędzić tam ani minuty, nawet gdyby nagle postanowili wpuścić nas do środka i się rozejrzeć. Chciałem wyjść i chciałem wyjść TERAZ.
Więc po nie więcej niż 10 minutach opuściliśmy Wae Rebo – rozczarowani, głodni i spragnieni, a ostatecznie smutni, że turystyka i pieniądze mogą zmienić społeczność w takim stopniu i okrucieństwie, jakiego właśnie byliśmy świadkami.
Wyruszyliśmy w dół, ponownie wskoczyliśmy na hulajnogi i bardzo późno tego samego dnia wróciliśmy do Ruteng. Byłem wdzięczny, że wszystko się udało. Nikt nie spadł ze hulajnogi, nikt nie wrócił pokryty pijawkami i pobity przez „tubylców”. ludzie 😀 `8211; po prostu głodni iw dziwny sposób zadowoleni, że przeżyliśmy obie strony wycieczki do Wae Rebo “ oszałamiająca, niezapomniana przejażdżka i pełna emocji wędrówka do wioski, po której nastąpi „uderzenie w twarz”; świadomość, kiedy w końcu tam dotarliśmy. Ale zanim zamknę ten post, oto kilka końcowych wskazówek.
Co zabrać ze sobą
- Przynieś gotówkę. Nigdzie nie znajdziesz bankomatu, więc bądź przygotowany. Koniecznie zaopatrz się też w coś do jedzenia przed dotarciem do Wae Rebo (chyba że planujesz tam spać, w takim przypadku mam nadzieję, że miejscowi przygotują dla Ciebie makaron instant).
- Noś solidne, odpowiednie buty turystyczne. Trasa nie jest najtrudniejsza, ale jest śliska, więc upewnij się, że masz dobrą przyczepność. Upewnij się też, że możesz w nich szybko biegać, na wypadek gdybyś odmówił płacenia w wiosce i zaczął cię gonić 😀
- Zabierz ze sobą dużo wody. Miałem nierealistyczne oczekiwania, że po drodze będzie wiele warungów i małych kiosków, w których można kupić wodę i jedzenie, ale prawie ich nie było, więc przygotuj się na to.
- Nie zapomnij pobrać witryny maps.me przed wyruszeniem w drogę i zabrać ze sobą przenośną ładowarkę, ponieważ zaufaj mi, w żadnym momencie nie możesz pozostać bez nawigacji – Ja i Malou zgubiliśmy się w drodze powrotnej, a gdy się ściemniało, zrobiło się też strasznie, bo moja bateria powoli zaczynała się rozładowywać.
- Uśmiechaj się, uśmiechaj się i jeszcze raz uśmiechaj! W Indonezji (zwykle) ma to długą drogę.
Szukasz więcej artykułów o Indonezji?
Podobał Ci się ten post? Przypnij to na później!
