Kiedy łódź zaparkowała na brzegu tuż przy wyspie Padar, już mogłem docenić, dlaczego tak wiele osób tak wysoko chwali wyspę Padar. Przejrzystość turkusowej wody i czystość piasku tuż pod nami, gdy przechodziliśmy przez mały drewniany mostek, aby dostać się z łodzi na wyspę … ach, były po prostu nierealne. W tamtym momencie tak naprawdę nie byłam na tak odizolowanej i odosobnionej wyspie, więc nie doświadczyłam miejsca tak pięknego, a jednocześnie tak opuszczonego i nietkniętego.
Byłem szczęśliwy! Wiesz, to czyste „Ach, nie mogę uwierzyć, że naprawdę tu jestem” trochę szczęśliwy.
Byłam na środku morza, z dala od ruchliwej krainy, gówna, targowania się, brudnych ulic i nie zatrzymujących się motocykli wyrzucających spaliny w powietrze. Byłem z kilkoma osobami, w sumie może z 15 i mieliśmy całą wyspę wyłącznie dla siebie. Chociaż mogliśmy to nazwać naszym zaledwie przez krótką godzinę, dla mnie, skromnego i niepretensjonalnego, to było więcej niż wystarczające!
